Jemig! Wat zijn die eerste weken anders. Ik had me dit echt niet voor kunnen stellen. Nu had ik al geprobeerd om me geen voorstelling te maken over hoe het zou zijn met een tweede kindje, maar eerlijk is eerlijk, dat is natuurlijk onzin. Van alles ging er door mijn hoofd heen hoe het had kunnen zijn. Van alles, maar eigenlijk niet dit. Laten we eens terug kijken op de eerste weken.

In het kort.

Even in het kort wat er allemaal gebeurd is. Voor nu wil ik namelijk gewoon even schrijven. Gewoon wat dingen op papier gooien. Straks als er meer tijd is dan zal ik ook meer de tijd nemen om over specifieke onderwerpen te gaan schrijven.

In vogelvlucht, als eerst hebben we een zoontje gekregen. Een gezonde jongen. Omdat onze dochter bij de geboorte erg groot was wilde ze onze zoon niet te lang laten zitten. Met 38 weken wilde ze dat hij geboren zou worden. En zoals bij ons gebruikelijk werd dat weer een spectaculaire achtbaan.
Die achtbaan is uiteindelijk eindigde met een keizersnee.

Hoe dit allemaal is verlopen moet ik echt nog een keer verwerken. Nu wil ik er nog niet meer over zeggen dan dat het een best wel heftige periode is geweest.

De nachten

Ik schrijf dit een week na de kraamweek. Die kleine is al twee weken en gaande weg zijn we allemaal onze weg aan het vinden in ons nieuwe leven.

Wat te verwachten was waren de gebroken nachten. Het knulletje heeft nog zijn avond voedingen nodig en dus staat er weer een wekker zodat we op tijd wakker worden.
Het scheelt dat we de nachten al gewend zijn. Bij die kleine meid waren we elke keer dat het stil was ‘s nachts bang dat er wat aan de hand was. Nu slapen we gewoon lekker. Het zit allemaal wel goed.

Een grote verandering is dat ons mannetje makkelijk gaat slapen. Tot op heden hoeven we niet uren met hem te lopen om hem in slaap te krijgen. Na een voeding gaat hij redelijk snel content slapen.
Er zijn een paar slapeloze nachten geweest. Dit was in het begin toen we nog niet aan elkaar gewend waren. We wisten nog niet wat we van elkaar konden verwachten en wat de gewoontes waren. Dat is altijd even zwaar.

De grote Zus

Met die kleine meid gaat het ook goed. Het was de vraag hoe die er mee om zou gaan dat er opeens iemand anders in ons huis was. Iemand die ook aandacht nodig had. Dus hoe zou zij de eerste weken daar mee omgaan? Zou ze jaloers zijn?

Gelukkig, er is niks aan de hand. Ze lijkt het hartstikke leuk te vinden. Natuurlijk is het wel wat raar, maar ze is maar wat blij met haar broertje. Ze kent zijn naam al, weet dat er dingen van mijn hem zijn, Wanneer hij huilt benoemd ze dat en gedurende de dag roept ze zo’n 2o keer zijn naam.

Okay, ze is wel wat hangeriger naar mij toe en het is heel raar dat haar moeder de hele dag op de bank of op bed ligt en niet zo veel meer met haar kan spelen. Het had echter veel erger gekunt.

De eerste weken herstel

Nee wat het zwaarst is voor iedereen is de nasleep van de keizersnee. Het moment zelf is heel intens. Daarna komt echter een herstel periode van 6 weken. En in de eerste weken mag mijn vrouw dus echt nog helemaal niks behalve rust en op bed liggen.

Het valt dan opeens op hoeveel kleine dingen in het huishouden ze toch altijd doet. De grote lijnen van het huishouden liggen altijd al bij mij. Maar de kleine dingen die mij dus normaal bijna niet opvallen worden nu extra duidelijk.

Ik weet dat zij altijd de kleding in de kast legt. Ik zet de gevouwen was weer boven en niet veel later zonder dat ik er om vraag legt zij alles, behalve mijn kleren in de kasten. Nu blijft die wasmand gewoon staan.

Wanneer ik kook, speelt zij normaal gesproken met die kleine meid. Nu kan dat veel minder. Op de bank kan ze boekjes lezen, maar dat wil die meid niet altijd.

En het laatste? Ze ligt veel op bed. Bij die kleine meid konden we samen gewoon op bed liggen. Met z’n drieën, maar nu gaat dat niet. Die kleine meid wil namelijk gewoon spelen, gaat naar de opvang, wil naar buiten, eet aan tafel. Daarom ben ik niet meer de hele dag bij haar boven. Ik leef in het hele huis.
Het klinkt misschien stom of zelfs egoistisch, maar dit voelt voor mij soms eenzaam. Iets wat op zijn beurt ook weer heel zwaar voor mijn vrouw is. Zij wil immers wel, maar mag niks.

De blogs

Al met al nemen de eerste weken al mijn tijd in beslag. Ik had nog gehoopt om wel wat blogs te kunnen schrijven. Sterker nog ik heb gewoon nog twee blogs klaar staan. Het enige wat ik daar nog voor nodig heb is een foto. Zelfs daar heb ik geen tijd voor gehad. Deze hoop ik volgende week al te kunnen plaatsen. Dan weten jullie een beetje wat er speelt en wat jullie kunnen verwachten.

In deze weken zijn er al weer genoeg onderwerpen voorbij gekomen waar ik over zou willen schrijven. Leuke onderwerpen, maar ook serieuzere.

Het vaderschap gaat verder op volle toeren. We zijn niet langer met z’n 3en, maar met vier. Een baby en een dreumes, eentje die druk alles aan het leren is en ander die nog lekker mag genieten van liggen en slapen. En papa? Die moet maar zorgen dat hij over in mee kan draaien.

Een ding weet ik zeker. Er staat mij weer een fantastisch jaar te wachten en ik kijk uit naar alles wat ik ga mee maken en ga leren!

Het is al weer even terug, maar misschien heb je hem gemist. Mijn vorige blog over een nieuwe Kamer. Lees hem hier terug.