De laatste tijd gaat het het allemaal heel snel. De ontwikkeling van die kleine meid lijkt in de hoogste versnelling te staan. Alle dingen die ze de afgelopen tijd heeft geleerd is ze verder aan het ontwikkelen. Alles gaat een stukje sneller en complexer. Ze begint ook echt haar eigen persoonlijkheid te krijgen een eigen willetje. En dit alles probeert ze ook met ons te communiceren. Ze begint namelijk steeds meer en meer te praten.

Een tijd terug schreef ik dat ik in een soort continue stroom van Misheard Lyrics leefde. Je denkt allemaal woordjes in het gebrabbel te kunnen horen. Echter nu ze meer en meer doet praten is het juist het omgekeerde. Ik versta er niks meer van. Elke dag moet ik opletten of ze een nieuw woordje heeft geleerd en wat dat woordje dan precies is. Ze wil die woordjes ook op de juiste momenten gebruiken. Ze brabbelt niet meer, ze praat. En ze probeert te communiceren.

Frustratie

Het is hartstikke leuk om die kleine te horen praten. Sommige woorden gebruikt ze nog als een soort standaard woord wat ze overal denkt te kunnen gebruiken. Weet ze niet precies wie iemand is die ik op een foto aanwijs, dan roept ze gewoon enthousiast Mama!. Opa is soms oma en oma weer opa. Soms wijst ze echter ook en kijkt ze mij vragend aan, ik moet dan noemen wie het is.

Maar er komt ook veel frustratie bij kijken. Bij mij, maar ook bij haar. Want soms communiceren we niet in dezelfde taal. Of nou ja, ik communiceer niet goed in haar taal. Mij lijkt ze verrekte goed te begrijpen. Wanneer ik haar iets vraag om te doen, doet ze dat ook (meestal). Tegenwoordig weet ze ja en nee redelijk goed te gebruiken. Nee maakt ze iets duidelijker. Dat zegt ze namelijk altijd twee keer. Meisje wil je naar bed? Nee nee.

Mis gaat het dus wanneer ik haar niet begrijp. Articuleren is belangrijk in communicatie en hoewel ze heel goed haar best doet is ze daar nog niet zo goed in. Ik weet het, ik weet het ze is nog geen eens anderhalf, maar ja zo zijn er altijd wel excuusjes. (dit is een grapje).
Nee, het is heel lastig om haar soms te begrijpen. Elk nieuw woordje wat zij leert, moet ik ook leren. En het is goed opletten welk woordje ze bedoelt. Sommige lijken heel erg op elkaar.

Duidelijk maken

Wanneer ik haar niet begrijp sta ik met mijn handen in mijn haar. Na een paar pogingen gaat die kleine meid ook steeds moeilijker kijken. Ze heeft door dat ik haar niet begrijp, maar weet tegelijkertijd ook niet wat er mis gaat. Ze wijst dan vaak waar ze naar toe wil, maar eenmaal daar zitten we nog steeds met dezelfde uitdaging.

Ze weet ook donders goed welke woorden ik wel al ken. Dan kijkt ze namelijk ook heel verwachtingsvol. Die grote ogen kijken me dan hoopvol aan of ze gaat krijgen wat ze wil.
Tillen is op dat gebied misschien wel een van haar favoriete woord… Naast eten.

Drinken, slapen, hallo, doei, Auto, buiten, snor, navel, nagel, oor, uit (wat ze ook voor aan gebruikt) poepen, zitten en nog veel meer.
Bij veel van deze woorden zit er ook een actie aan vast. Wanneer ze zitten zegt gaat ze zitten. Bij poepen loopt ze naar het potje. Het woord buiten gaan vaak gepaard met het lopen naar de deur.

En dan heeft ze natuurlijk ook nog de geluiden die ze bij dingen maakt. Een trein is een tjoe tjoe, poes is zowel poes als mauw mauw.
Een van de moeilijkste dingen die ze uitspreekt is “Kareltje” de naam van een van onze drie katten. De andere twee hebben namen van 1 lettergreep, maar Kareltje is het eerste wat ze probeert.

Woordenboek

Eigenlijk zou ik een woorden boek moeten gaan maken. Gewoon om te kunnen vertalen wat ze zegt. Deze kan ik dan ook meegeven naar de gastouder toe. Dan kan die hem aanvullen met woorden die ze daar leert. Want elke keer dat ze terugkomt bestaat er een kans dat ze een nieuw woord heeft geleerd waar ik nog niet bekend mee ben.

Het is een kwestie van, zoals altijd, goed op blijven letten. Wanneer zegt ze iets, wat doet ze precies. Hoe klinkt wat ze probeert te zeggen nou eigenlijk. Waar denk ik aan als ik het na probeer te zeggen. Is er iets in de buurt wat die klanken in de naam heeft?

Natuurlijk probeer ik haar (en dus ook mij) te helpen met het praten. Want hoe spreek je die woorden eigenlijk uit. Hoe maak je alle klanken. Ik vind het geweldig om het haar te horen proberen. We spreken een woord dan meerdere keren uit. Ik eerst, dan zij. Ze doet haar best om de klank na te maken. En uiteindelijk is ze het zat en gaat ze wat anders doen.

De klank waar ik natuurlijk het meest aan werk is de G klank. Ik wil wel dat ze als het moet een goed harde G uit haar strot kan krijgen. Gewoon, omdat het kan. Gaaf toch? Hebben we straks een brabantse die met een goede harde G kan praten.

Lees hier mijn blog van vorige week terug. Toen had ik het over de dutjes.