Sommige dingen blijven terugkomen. Elke keer wanneer je denk dat je ze onder de knie hebt krijg je weer een Curve bal. Denk je dat je alles onder controle hebt en wel weet hoe of wat, veranderd er toch weer iets. Wat is het deze keer? Weer die dutjes!

Het heeft behoorlijk geduurd voordat ik het ritme van de dutjes eindelijk onder de knie had, dat ik wist hoe ik moest mee bewegen. Zorgen dat die kleine genoeg slaap kreeg, makkelijk naar bed ging. Niet te vroeg en niet te laat. Precies zodat ze ‘s nachts ook nog genoeg slaapt.
Komen we nu opeens aan in de tijd dat we van 1 naar 2 dutjes gaan. En nu klinkt dit makkelijk. Er gaat gewoon één dutje af. Ze gaat dan van 2 naar 1 dutje. Ze heeft het dan niet meer nodig.

Makkelijk?

Toch? Er gaat gewoon een dutje van af. Gewoon niet meer tussen half 9 en 9 naar bed. En dan misschien dat tweede dutje wat eerder en als het moet langer. Klinkt goed.
Toch niet. Want het is helemaal niet zo makkelijk. Ik kan haar moeilijk niet naar bed brengen als ze duidelijk aangeeft dat ze moe is? Ik vind het al vreselijk om haar wakker te moeten maken uit haar dutje.

En als ze die eerste dan nog wel doet, krijgt ze dan die tweede niet? En daar weer, wat als ze wel aangeeft dat ze moe is?
Op maandag kwam ze terug van de opvang en kregen wij te horen dat ze haar eerste dutje niet heeft gehad. De tweede was ook veel korter korter dan normaal. De volgende dag, ook op de opvang, had ze het eerste dutje weer niet nodig.

Mooi dacht ik, dan is het duidelijk. Dat eerste dutje kan er dus af. Mooi niet hoor. Woensdag was ze om 8 uur ‘s ochtends al weer moe. Voor mijn gevoel was ze net uit bed. Met moeite kon ik haar wakker houden tot kwart over 8 maar toen moest ze echt gewoon naar bed. En ook dat tweede dutje was duidelijk nog nodig. Dit gold voor alle dagen van de week. Ze had gewoon weer die dutjes nodig.

Die week daarna was het ook weer worstelen met de dutjes. Op de dagen op de opvang wilde ze wel het eerste slaapje maar de tweede lag ze gewoon wakker lekker in haar bedje te spelen. Maar wederom de dagen thuis had ze alle dutjes nodig.

Die onduidelijkheid.

Helemaal niet makkelijk dus, zo’n dutje er tussenuit halen. Het is opnieuw een proces van extreem goed in de gaten houden wat die kleine meid nodig heeft. Is ze echt moe? Wil ze gaan slapen? Moet ze gaan slapen? Besluit ze een dutje over te slaan en zo ja welke? En hoeveel invloed heb ik daar over?

Dat tweede slaapje blijkt nog altijd het belangrijkst. Als ze daar te vroeg uit komt wordt het een stuk lastiger om het ‘s avonds vol te houden. Maar ja, ik kan er weinig aan doen als ze niet slaapt. Proberen te laten slapen als ze wakker is en aangeeft dat ze eruit wil is een grotere uitdaging dan haar wakker houden.

Het is vooral de onduidelijkheid die ik het lastigst vind. Hoewel die kleine meid steeds zelfstandiger wordt heeft ze nog steeds de volledige aandacht nodig. Ze vraagt aandacht. ze wil spelen en ze komt dingen samen doen.
Dat betekend dat ik niet echt dingen voor mezelf kan doen als ze wakker is. Mijn leven blijft in het teken van haar staan als ze wakker is. Dus ik plan nog steeds de dingen in haar slaapjes. Maar ja ik weet nu niet wanneer en of ze slaapt. Dus dat plannen wordt steeds lastiger.

Weet je het ooit zeker?

Zo zie ik maar weer dat ik het als ouder eigenlijk nooit weet. Dat wanneer ik denk het onder de knie te hebben, ik me beter kan voorbereiden op een verandering. En dit is misschien mijn eerste kindje, dus echt veel ervaring heb ik ook niet. Hopelijk gaat het straks met die tweede makkelijker.

Maar ik vraag me ook af of ouders het ooit eigenlijk wel echt weten. Sommige doen zich heel kundig voor, maar dan kijk ik naar die kleine meid en denk ik bij mezelf, hoe kan je nou weten wat er in zo’n koppie om gaat.

Als ik met andere ouders praat dan pakken we het allemaal verschillend aan. We hebben ook allemaal verschillende kinderen en compleet verschillende levens. Heeft één van ons het misschien helemaal onder de knie? Is er iemand van ons die het helemaal goed doet en het geheim van het ouderschap heeft ontdekt? Of ligt dat geheim in de handen van de Oma’s? En zal ik het dus nooit weten?

Ik heb me weer laten misleiden door alle dingen die ik hoor en lees. Een slaapje er af is natuurlijk niet makkelijk. Wat er wel allemaal niet veranderd voor die kleine meid. Gewoon even dat moment van rust eruit halen? Het linkt makkelijk en voor ons is dat het misschien ook. Hoewel om eerlijk te zijn, tegenwoordig doe ik juist weer graag een dutje. Ik lijk ze nodig te hebben.

Wie weet is dat dutje er straks uit. Slaapt ze nog maar 1 keer op de dag, speelt ze lekker zelf en kan ik gewoon op de bank zitten… Met een tweede kindje, die niet wil slapen, maar wel moet slapen. En wanneer die slaapt…. Is zij wakker… En andersom… Wanneer moet ik dan slapen?

Lees hier terug waarom ik Noise Cancelling Oortjes aanraad.