Ik zet de schone vaat terug in de kast. Buiten is het tegenwoordig al donker, de gordijnen zijn dicht en we hebben de lampen al aan staan. In huis voelt het stil en rustig en ik voel me moe en onrustig. Het is avond, die kleine meid ligt in bed. De avonden zijn eigenlijk de momenten dat ik eindelijke tijd voor mezelf heb.

Gelukkig hebben we in huis, ondertussen al geruime tijd, een mooi ritme te pakken. Ergens tussen 18:15 en 18:30 begint het avond ritueel voor het naar bed gaat. Een van ons doet nog het huishouden en de ander de laatste fles en kijkt mee tiktak (hoewel we dit ook graag met z’n drieën doen).
Om 19:00 zijn we tegenwoordig met alles klaar. Een paar maanden terug was dat nog een half uur later. En het klinkt vroeg, maar soms voelt het alsof het voor mij ook tijd is om naar bed te gaan. Het probleem hiermee? Dit is de tijd dat ik eigenlijk echt iets voor mezelf kan doen.

ADHD
De avonden geven mij een uitdaging. Eentje die niet persé voor een thuisblijf vader (of moeder) is. Het is een combinatie van thuisblijf vader en iemand met ADHD. Het is iets waar ik vaak mee worstel en over nadenk, dus ik deel het ook met jullie.

Lees je mijn blogs vaker dan weet je dat ik altijd wel ideeën heb en dingen wil doen. Maar ook dat ik hier heel veel moeite mee heb. In mijn hoofd kan ik een hele mooie planning maken (en zelfs op papier zetten) maar, in de werkelijkheid komt daar niet zo veel van.
Wat doe ik dan in die vrije tijd ‘s avonds?

Het hangt af van hoe mijn dag liep. Als het een vermoeiende dag was dan gebeurt het vaak dat ik niet veel meer doe., Een beetje op de bank hangen en tv kijken. Zelfs als ik eerder plannen had gemaakt om iets te doen.
Als het goed gaat dan kan het zijn dat ik wat ga gamen. Ofwel op de bank of wel achter de computer. Misschien maak ik wat muziek en als afsluiter probeer ik een boek te lezen voor ik naar bed ga. Even afschakelen van alle schermen, ze zeggen dat dat goed is voor de nachtrust.

Nuttig
Liever zou ik mijn tijd echt “nuttig” besteden. Van de eerder genoemde activiteiten zie ik alleen het muziek maken als iets productiefs. Iets wat ik doe voor mijn ontwikkeling. Gamen doe ik voor de ontspanning en TV kijken? Eigenlijk doe ik dat liever niet. Misschien een keer samen met mijn vrouw een film kijken. Maar als ik ‘s avonds op de bank zinloos TV kijk voel ik me alleen maar slechter.

Daarom wil ik de avonden liever besteden om te schrijven of te studeren. Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, dat een uurtje of zelfs maar een halfuurtje al zou helpen. Het zou betekenen dat ik wel productief ben. Dat ik iets creëer. Maar helaas.
Van tijd tot tijd probeer ik te evalueren. Uit te zoeken waar ik behoefte aan heb en wat ik het belangrijkst vind. Maar behalve evalueren gebeurd er niks.

Toch acht ik die tijd voor mezelf in de avond wel waardevol. Het is iets wat ik met aandachtigheid zou willen besteden. Immers had ik me dat ruim een jaar geleden ook beloofd. De tijd nuttig besteden. Voor mijn toekomst.
Op dit moment voelt het meer als een constante strijd tussen mezelf aan het werk zetten en mijn vermoeidheid. Jammer genoeg is er niemand die mij hierbij kan helpen.

Ook speelt het mee hoe ik naar die tijd voor mezelf kijk. Een deel van me ziet het als vrije tijd. Tijd die ik mag besteden aan ontspanning en waar niets meer hoeft. Het idee dat ik dan toch ga schrijven of studeren lijkt daar niet mee te matchen. Soms voelt dat namelijk echt als werk.
Echter is die vrije tijd de enige tijd die ik voor mezelf heb. Dus als ik iets productiefs wil doen dan moet dat dan.

En nu
De oplossing voor de Avonden? Die heb ik nog niet. Jaren geleden toen ik met mijn praktijk bezig was en verder niks, maakte ik een week planning. Per uur stond daarin wat ik zou doen. Huishouden, studeren, cliënten ect. Dit zorgde voor overzicht en structuur. Als ik me aan die planning hield beloonde ik mezelf door 5 euro in een potje te doen wat ik kon gebruiken om nieuwe LP’s te kopen. Een beloning.
Misschien zou ik weer zoiets kunnen doen, maar alleen voor de avond.

Dit probleem is niet nieuw. Het speelt al mijn hele leven. Tijdens het eerste jaar met mijn dochter heb ik er niet veel last van gehad. Maar sinds het jaar voorbij is? Het begint me weer op te vallen. Mijn aandacht is langzaam aan het verschuiven. Het eerste jaar draaide alles om mijn dochter. Nu is er ook weer tijd voor mij.

Het jaar zit er ondertussen al een tijdje op en het is tijd om aan mijn eigen leven te gaan werken. Tijd om de avonden productief te maken. Maar ik ga ook opletten dat ik niet doorsla. Het is immers tijd voor mij.

Ach ja, voor zo lang het duurt. Nog even en die tweede gooit alles weer om.

Misschien heb je mijn vorige blog niet gelezen, je vind hem hier. Ik vertelde over de eerste stapjes van mijn dochter.