Dit is echt een mijlpijl. Mogelijk is het iets waar alle ouders mee bezig zijn. Een moment waarop je hele wereld gaat veranderen en niets meer veilig is. De eerste stapjes.

Wanneer dit begint is natuurlijk heel verschillend. Persoonlijk was ik bang dat de eerste stapjes gezet zouden worden op de opvang. Ben je slechts twee dagen per week apart van je kleine, gaat ze zoiets doen wanneer ze bij een ander is.
Gelukkig, de eerst stapjes zette ze bij ons thuis. Terwijl zowel mijn vrouw en ik allebei thuis waren. Wat voelde ik me trots toen ze de 2 stapjes los zette om daarna op haar kont te vallen, verbaasd om zich heen kijkend.

Het duurde niet lang of ze had de slag van het lopen te pakken, maar dan voornamelijk terwijl ze de bank of tafel vast kon houden. Of een hand van papa of mama.

Leren lopen

Het ging opeens in een hoog tempo. Van een paar kleine eerste stapjes naar hele wandelingen door het huis heen. Wel altijd met een vinger van papa of mama. Die kleine meid kwam ons gewoon ophalen, grijpt een vinger en sleurt ons zo van de bank af. En als we niet mee willen? Dat is pech voor ons, een keuze krijgen we niet. Als we niet mee gaan, dan gaat het alarm af.

Nu is het doel natuurlijk dat ze zelfstandig durft te lopen en niet continu iemands vinger vast hoeft te houden. Maar hoe leer zo’n dreumes dat?
Ik ben begonnen met haar naar me toe te roepen terwijl ze aan de tafel stond. Ik zat dan net buiten haar bereik. In eerste instantie probeert ze haar hand uit te steken om mij vast te pakken, maar zelfs als we allebei onze handen uitstaken redden we het net niet. Dat kon maar op één manier opgelost worden. Toch dapper zelfstandig een stapje zetten.

Elke keer wanneer ze los lopend naar me toe kwam tilde ik haar op, gooide ik haar enthousiast in de lucht en complimenteerde ik haar. Daarna zette ik haar weer bij de tafel en ging ik een stukje verder zitten. 1 Stapje werd twee stapjes, toen drie stapjes, zelfs vier stapjes. De grens lag blijkbaar bij 5, toen liet ze zich op haar knietjes vallen en kwam ze enthousiast naar me toe gekropen.

Samen lopen

Gelukkig wil ze graag lopen. De uitdaging zit hem dan dus alleen zelfstandig lopen die eerste stapjes zetten. Dat vind ze nog eng. Een spelletje met een paar stapjes dat gaat best. Maar lange stukken zelfstandig lopen? Dat is nog spannend. Daarvoor loopt ze dus het liefst aan je hand.

Ik gaf al aan dat ze dan je hand pakt en je mee sleept. Natuurlijk zien wij haar liever zelfstandig lopen. En dit kan ze ook echt wel, ze lijkt het alleen nog niet te weten. Als ik ‘s avonds in de keuken sta en haar niet genoeg aandacht geef, besluit ze naar haar mama toe te gaan. Ze kruipt dan bij me weg, waarop ik vervolgens roep: “Lopen, op je voetjes.”
Ze kijkt me dan verbaasd aan. Staat op, loopt terug naar mij, grijpt mijn hand vast om dan samen naar mama te lopen. Ze heeft niet door dat ze al halverwege was en zelfstandig naar mij is terug gelopen.

Het steeds beter. Vaker en vaker loopt ze zelfstandig ergens heen. Ook nog vaak om ons op te halen en dan samen door het huis te lopen, maar ook omdat ze gewoon van de keuken naar de woonkamer wil om te spelen. Of om te kijken of ik me niet op het toilet heb verstopt.

Het is makkelijker

Het leven wordt makkelijker en ingewikkelder. Nu ze meer kan lopen is het meer opletten. Ze verplaatst zich toch sneller, kan makkelijker bij dingen. Ondertussen is ze lang genoeg dat ze met haar handjes boven de eet tafel uit kan komen. Ze kan er dus ook dingen van afpakken. Het lopen is ook wat stiller dan dat kruipen. Ik hoor haar dus niet altijd aan komen en schrik me rot als ze plots achter me staat.

Maar heel veel dingen zijn ook makkelijker geworden. We hoeven haar niet meer continu te tillen. Wanneer ze naar bed gaat of we gaan eten, dan loopt ze zelf. De trap kan ze ook al een hele tijd op. Dat scheelt op die manier toch wat kilo’s tillen.

Ze wil nog wel opgetild worden. En dat geeft ze nu ook aan. “Ille” hoor ik dan terwijl die dreumes aan me broek trekt. Eerder had ik geen andere keus, maar nu kan ik haar overhalen om te gaan lopen. Soms loopt ze dan maar naar mama toe. Die moet dan maar “ille”

Mijlpalen

Het zijn allemaal mijlpalen. Elke keer weer dat er iets gebeurd. Het voelt vaak ook dat die mijlpalen op dat moment moeten gebeuren. Ik heb geen idee of die kleine meid van ons snel heeft leren lopen of niet. Ik vind het snel. Voor mijn gevoel is dit alles in een paar weken gebeurd.
Mijn eerste gedachte, wanneer iemand het over vroeg of laat leren lopen heeft is vrij simpel. Hoe leer je je kind lopen? Leg mij eens uit hoe je loopt? Wat je allemaal doet om je balans te houden. Ik kan het je niet uitleggen. Laat staan dat ik het die kleine kan uitleggen We communiceren immers nog nog met handen en voeten? Ze leren het in hun eigen tijd wel, wanneer ze er zin in hebben.

Toen die dreumes door had dat ze ook op haar knieën kon lopen zeiden mensen tegen ons “oh dan loopt ze zo!” en andere zeiden weer “dan kan het nog wel even duren.” Zoals altijd, heb je daar dus helemaal niks aan.

Ze heeft leren rollen, kruipen, lopen en straks komt rennen er aan. Of misschien niet, misschien wil ze wel eerst leren fietsen voor ze gaat rennen. Wie weet. Nu eerst schoenen regelen voor de eerste stapjes buiten.

Vorige week vertelde ik over wat ik met de restjes brood doe. Heb je die ook al gelezen? Je vind hem hier.