Wie wat bewaard die heeft wat! Het lijkt soms wel of ik continu over eten praat, maar het is verbazingwekkend hoe zo’n alledaags onderwerp zo gevarieerd kan zijn. Zeker als je het proces van eten eens van baby af aan volgt. Zo realiseerde ik me vandaag dat ik elke dag restjes brood in een bakje stop voor later. Ik heb opeens brood voor later.

We zijn natuurlijk van borstvoeding, naar flesvoeding, naar groente puree, en uiteindelijke vast eten gegaan. Ondertussen eet die klein meid gewoon 3 maaltijden per dag, een fruit snack en een groente snack. In de ochtend een boterham of wat Brinta. In de middag nu al minstens twee boterhammetjes en ‘s avond eet ze gewoon mee wat de pot schaft. En altijd meer dan ik verwacht. Wat betekend dat voor 2 personen koken echt niet meer genoeg is.

Kunnen bewaren

Restjes zijn niet iets nieuws. We deden altijd al het eten wat overbleef bewaren voor een andere avond. Ik kijk ook altijd hoeveel er nog in de pan zit, als het nog genoeg is voor een volgende keer, dan schep ik geen tweede keer op. Tenzij ik echt honger heb, het maar 1 portie is of mijn vrouw ook nog wat extra wil

Door de gastouder dagen eten we op maandag en dinsdag eigenlijk altijd restjes. We zijn dan namelijk rond half 6 thuis en laat dat nou ook precies de tijd zijn dat die kleine wil eten. Er is dan eigenlijk geen tijd om nog te koken.
Daarom plan ik in de weekboodschappen ook altijd minstens 1 maaltijd die ik kan “preppen” gewoon een dubbele portie koken zodat ik zeker weet dat we overhouden.

Wat nieuw is, is dat ik tegenwoordig ook altijd de restjes brood voor later bewaar. Niet altijd wordt alles opgegeten. Sinds en paar weken legt ze de dingen die ze liever niet eet ook netjes weg (naast haar bord). Vakkundig eet ze dan het beleg en zachte brood op en die korstjes? Nou ja als ze dan nog echt honger heeft eet ze die ook. Maar soms is dat ook mooi voor later.

Het heeft trouwens nog wel wat moeite gekost om te zorgen dat eten bewaard kon worden. In het begin gooide ze namelijk alles wat ze niet wilde eten op de grond. Soms onbewust, maar ook vaak bewust. Dat moest gewoon even weg.
Uiteindelijk heb ik de regel ingesteld dat als ze drie keer iets op de grond gooit het betekend dat ze klaar is met eten. Dat had ze heel snel door. Na een paar dagen gaf ze alles wat ze niet meer wilde eten aan ons. En niet veel later, legde ze het naast haar bordje.
Nu gooit ze soms expres eten op de grond als ze wilt dat ik haar uit haar stoeltje haal.

Handig later op de dag

Die restjes brood bewaar ik tegenwoordig dus in een bakje. Als het vier uur is heeft ze vaak wel weer zin in om wat te eten. Dit is het moment dat ze eigenlijk een groente snackje krijgt, wat komkommer, paprika of gekookte wortel. Ongekookt is nog te hard.
Ook die restjes brood kunnen hier goed uitkomen. Zeker wanneer ze echt honger heeft. Het geeft haar wat meer keuze wat ze heel prettig vind en meer vulling.

Ook als ik soms wat later ben met het eten koken is dat brood voor later handig.
Het bakje vliegt dan rond een uur of 5 vanuit de keuken naar de woonkamer. Die kleine meid lijkt wat dat betreft op mij. Als ze honger heeft wil ze eten, anders wordt ze hangry. Continu hoor je dan door het huis “ete! ETE!”
Ik pak snel het bakje brood restjes van het aanrecht en gooi dat richting mijn vrouw. Dat geeft mij toch weer een paar minuten extra om dat eten klaar te maken.

Die restjes lijken absoluut geen effect te hebben op haar eetlust. Wanneer het avond eten op tafel gaat rent ze enthousiast naar haar stoeltje toe en laat ze merken dat ze er in wil en wil eten. Het maakt niet uit of dat eten nog te warm is.
Oké het maakt echt wel uit, want wanneer ze te warm eten in haar mond stopt haalt ze het er ook wel weer snel uit. Ze heeft jammer genoeg nog niet dat het eten wat tijd nodig heeft om af te koelen.

Ik probeer dan ook altijd het eten wat eerder voor haar op het bordje te doen. En terwijl zij aan komt lopen heel hard te blazen, in de hoop dat het net genoeg afkoelt. Als ze dan in haar stoeltje zit grijpt ze naar haar lepel of vork en het bordje. Als ik nog aan het blazen ben laat ze duidelijk merken dat ik haar eten niet op mag eten, dat is voor haar, niet voor papa of mama. “Kleine, we proberen het voor je af te koelen zodat je het snel kan eten.”

Later op de avond

Pas als ik de afwas ga doen, is het tijd om te kijken wat er echt met de restjes moet gebeuren.
De stukjes brood voor later gaan dan weg, wat er op het bordje ligt? Vaak is dan eigenlijk niks meer, dus dat gaat gewoon de vaat in.
Wanneer er wel nog iets op het bord ligt is het nooit genoeg om nog te bewaren voor een volgende keer.

Ik vrees dat het niet lang meer gaat duren voordat die kleine meid door heeft dat ze aan kan geven wat ze wel en niet wil eten. Toch hoop ik dat het nog even duurt. Het is wel fijn om rustig met z’n allen te kunnen eten zonder dat het een gevecht gaat worden.
Ik voel er niks voor om voor iedereen apart iets te gaan koken. Dan maar meer brood voor later!

heb je mijnn vorige blog bericht ook gelezen? Je vind hem hier, over groot nieuws!