Bijna 4 maanden geleden nam ik plaats achter mijn computer. Met bijna trillende handen begon ik een nieuw stuk. Eentje waarvan ik wist dat ik hem nooit zou delen. Maar ik moest echt even iets kwijt, dus schreef ik over groot nieuws wat mijn leven volledig op zij kop zou zetten.
Nu ruim 20 weken later, schrijf ik weer en dit keer kan ik het wel plaatsen. Dus daar komt het: Onze kleine meid gaat een broertje of zusje krijgen! We gaan het hele circus nog een keer in!

We zijn weer in verwachting. Zo dat is er uit. Het werd ook steeds moeilijker stil te houden. En ik ben blij dat ik er ondertussen gewoon met iedereen over kan praten.
Net als bij die kleine meid hebben we dit nieuws de eerste 20 weken voor ons gehouden. Een klein select groepje (onze directe familie) was op de hoogte.

Zoals de meeste wel weten is dat moment van de 20 weken voor ons een belangrijk punt. Het is de echo waar we de eerste keer te horen kregen dat het niet goed was. Nog steeds zit er voor ons een zware lading aan die echo. Bij die kleine meid was die spanning bijna ondragelijk. Dit keer was het gelukkig een stuk beter te doen, maar nog steeds was zwaar.

Alles is gelukkig helemaal in orde. We hebben de 20 weken echo achter de rug en ook bij nummer 2 zit alles erop en er aan. Het enige wat ik nog even voor me hou is of het een jongetje of een meisje wordt. Ook daar, alleen de naaste familie weet dit. Hoewel ik niet weet of zij weten dat ik het voor me hou. Nou ja, erg is het niet, maar ik hou lekker mijn mond.

Weet je dat ik eerder niet heb nagedacht over de tweede zwangerschap zelf. Wel wisten haast meteen dat we een tweede kindje wilde. Ik heb ook nagedacht over het leven met twee van die kleine monsters in huis. Maar over de periode van de zwangerschap zelf, heb ik niet bewust nagedacht. Een stemmetje in mij zegt dat het gewoon hetzelfde is. Maar is dat wel zo? Is een tweede zwangerschap hetzelfde? Doen we alles exact nog een keer?

Echt niet! Als eerste; dit keer loopt (ja ondertussen loopt die kleine meid) er al een dreumes rond die aandacht vraagt. Bij die kleine meid konden we ons volledig op de zwangerschap zelf richten. We plande alle afspraken op mijn vrije dag en ik kon overal mee naar toe.
Nu moeten we kijken of die kleine meid mee kan. Kan ze niet mee, kunnen we dan oppas regelen. Lukt dat allemaal niet dan moet ik toch een afspraak overslaan. Tot nu toe is dat maar 1 keer gebeurd. Een afspraak bij de verloskundige. Het was niet heel erg, want twee dagen daarvoor hadden we al een echo gehad en heb ik het hartje daar kunnen horen.

Natuurlijk probeer ik mijn best te doen om betrokken bij de zwangerschap te blijven. Niet alleen dat, we proberen ook die kleine meid er bij te betrekken. Er veranderd namelijk veel, nu al en ook voor haar.

Ondertussen ben ik nu ook al meer bezig met de toekomst. Hoe gaat die er straks uit zien, wat staat ons te wachten. Ik kan me er eigenlijk geen voorstelling van maken. Nou ja, vooral veel “wordt-case-scenario’s”.
Weer nachten niet kunnen slapen en het dit keer overdag niet in kunnen halen. 2 huilende kindjes ‘s nachts zodat mijn vrouw en ik beide wakker moeten zijn. Nog meer poepluiers. estafette huilen overdag en echt niet meer weten hoe ik ergens moet komen met twee kinderen.

Ach ja, het is allemaal weer een beetje koffie dik kijken. Andere ouders komen ook op dit gebied met de meest uiteenlopende verhalen. Iedereen heeft een andere ervaring. En die kleine meid zelf is ook niet iets wat houvast geeft. Die kleine meid is ook niet iets wat houvast geef. We weten allemaal dat alle kinderen anders zijn. Dat is iets waar iedereen hetzelfde over verteld. Wat bij de ene gold, geld niet persé voor de tweede.

Natuurlijk is iets wat iedereen mij vraagt: Ga je weer een jaar thuis blijven? Mijn antwoord daarop is volmondig ja.
Het is mijn doel om weer gebruik te maken van mijn vakantie dagen en alle verlofmogelijkheden die we hebben. Het is me de vorige keer erg goed bevallen. Maar ook, ik weet niet hoe ik het mijn kinderen zou moeten vertellen als ik voor de eerste wel thuis ben gebleven maar voor de tweede niet. Ik weet niet voor wie dat erger zou zijn? De tweede dat die niet die aandacht heeft gehad, of de eerste waarbij het blijkbaar zo vreselijk was dat ik het geen tweede keer wilde doen.

Ik hoop dat de opgebouwde ervaring wel iets is waar we wat aan hebben. Het gaat niet meer de eerste luier zijn die we vervangen. Het wiel hebben we wel al een beetje uitgevonden en misschien hoeven we die niet nog een keer uit te vinden. Hopelijk kunnen we het een beetje als blauwdruk gebruiken.

Luiers, flesjes, eerste hapjes, huiltjes, slaapjes, pijntjes, inentingen, consultatie bureau, we hebben het allemaal al een keer gezien. En we gaan ze allemaal nog een keer zien. Hopelijk iets minder intensief.

Het enige waar ik geen idee op heb… Hoe reageert die dreumes er straks allemaal op?

Het is al een tijdje terug, maar lees hier mijn vorige blog terug over vakanties