Ohh nee, ik denk dat er een nieuwe fase is aangebroken. Ik hoor ouders wel eens zeggen “ik ben twee en ik zeg nee”, wanneer hun kinderen twee zijn. Zelf zit ik in de omgekeerde fase. In mijn wereld is het meer: “Die kleine is 11 maanden en ik zeg nee.” Okay, het rijmt misschien niet zo, maar ik ben de hele dag Nee aan het zeggen. En haar reactie? Meestal “WAAHHHHHHHH!”

In het boek Oei ik groei hebben ze het over sprongetjes. Eerlijk is eerlijk, ik heb geen idee, ik het boek niet en ook niet gelezen. Eventjes heb ik nog gekeken naar de app, maar daarvoor moest ik zoveel informatie invoeren dat ik hem nog voor het afronden van mijn telefoon heb gegooid.
Toch zeggen mijn vrouw en ik bij alles wel “Ze zal wel weer een sprongetje hebben.”
Soms zoeken we op het internet om te kijken wat er aan de hand is, maar eigenlijk vind ik het helemaal geen sprongetjes. Ik vind het eerder gewoon wandelingen die soms uitmonden in een sprintje.

Die kleine meid geeft tegenwoordig al goed aan wat ze wil. Ze praat nog niet echt, ze probeert wat klanken uit die lijken op dingen. De hele dag leef ik in een soort Misheard Lyrics, je zou er alles van kunnen maken.
Één woordje wat ze wel onder de knie lijkt te hebben is “die”. Het uitgestoken handje helpt ook wel met het duidelijk maken.

Wanneer je dat combineert met een fanatiek stukje kruipen en staan en je hebt een kleine donder die het hele huis onveilig maakt. En die er vanuit gaat dat alles van haar is.
Het gordijn, alle boeken, de afstandsbediening, papa’s platenspeler, papa’s Lp’s, papa’s consoles, mama’s haakspullen, de katten krabpaal, de katten en planten zijn nog maar een paar van die voorbeelden. Zelf zegt ze het woord nee nog niet, maar papa zegt het vaak genoeg. De betekenis kent ze gelukkig wel. Nee betekend dat ze iets doet wat ze niet mag. Nee, daar is het dan niet eens mee.

Soms kan ze me heel schattig aankijken wanneer ze iets probeert. Zeker wanneer ze weet dat het eigenlijk niet mag. Ze raakt dan bijvoorbeeld de platenspeler nog net niet aan, maar handje uitgestoken, heel dichtbij, ze kijkt even naar me om te zien of ik reageer en trekt haar handje snel weer terug voor dat ik iets kan zeggen. En dit doen we dan nog een keer of 5. Niks aan de hand.

Vaak genoeg besluit ze toch dat ze best wel ergens aan mag zitten. Voorheen kon ik haar goed afleiden met speelgoed of een knuffel. Nu niet meer. Dat speelgoed en die knuffel kent ze wel, maar die haakspullen, die zijn interessant. Er zit niks anders op dan toch “nee” te zeggen.
De eerste paar keren dat ik dit moest doen, deed ik dat met wat hopelijk mijn strenge papa stem is. Een korte duidelijke nee, iets harder dan ik normaal praat. Tegenwoordig kan ik gewoon rustig nee zeggen. Ze weet precies wat dat betekend.
De reactie die ik krijg is omgekeerd. Toen ik duidelijk nee zei keek ze me alleen maar aan, een beetje vragend en verbaasd. Nu zeg ik nee en krijg ik een luide krijsende huil terug. Ik heb hem omgedoopt tot huiltje nummer 2. Ik wil iets, maar ik mag het niet.

Dit duurt gelukkig niet heel erg lang. Nog geen 30 seconden later is mevrouw het al weer vergeten is en ze vrolijk iets anders aan doen.

Eerst gebeurde dit een paar keer dag. Wanneer ze aan het spelen was kwam ze in de buurt van iets waar ze dan mee wilde spelen wat niet mocht. Dat kan, het hoort erbij.
Maar deze week is het wel heel erg. Het lijkt alsof ze niks anders wil dan dingen die niet mogen. Ze kruipt van de platenspeler, naar de haakspullen, naar de planten en ondertussen elke keer weer “Nee” en dat huiltje nummer 2.
Het is dat het huiltje zo vreselijk luid is, maar het ziet er soms zo koddig uit. Tussen het huilen kijkt ze me steeds met dicht geknepen oogjes aan. Alsof ze in de gaten houd of ik nog steeds naar haar kijk.

Ze doet dit gelukkig niet alleen bij mij. Ook bij mama gebruikt ze deze techniek. Stiekem vind ik het dan nog veel leuker. Zelf heb ik er al een dag op zitten en ik weet hoe haar bui is. Maar mama komt net thuis van een dag hard werken en heeft geen idee. Die krijgt het koud op haar dag.
Ook de oma’s zijn er nog, maar die hebben beide ervaring genoeg. Helaas meisje het helpt niet. Ook zij zeggen nee en zwichten niet. Misschien kan je het bij opa proberen. Wie weet hoe die reageert.

Ik ben benieuwd wat er hierna gaat komen. Hoe lang gaat ze dit nog volhouden en proberen en hoe vaak moet ik op een dag nog “nee” gaan verkopen. (Ik weet het, ik zal nog heel vaak nee moeten zeggen, het hoort erbij)

Stiekem kijk ik uit naar het moment dat we gaan onderhandelen. Wanneer ze door heeft dat sommige dingen misschien geen nee hoeven te zijn. Dat ze niet met de platen speler mag spelen, maar dat ze mij wel zover kan krijgen er eentje aan te zetten of ze er ooit zelf eentje aan mag zetten. Wanneer ze weet dat de afstandsbediening de tv bedient en dat die eigenlijk wel heel leuk is. Of dat de telefoon die af en toe rondslingert ook nog echt dingen kan die heel leuk zijn.

Maar waar ik toch zeker naar uit kijk (nu dan) is wanneer ze in plaats van te beginnen met huiltje nummer twee gewoon haar armen over elkaar slaat en me boos aan gaat kijken. Een beetje mokken in stilte. Nee dat gaat niet goed zijn, ik weet zeker dat ik dan in de lach ga schieten. Dan begint ze waarschijnlijk met een nieuw huiltje. Neeeeee!

Mijn vorige blog gemist? Je leest hem hier terug. Over dingen plannen.