Er staat netjes een bordje met stukje brood klaar, lekker met pindakaas, kindersmeerkaas en eentje met wat kipfilet. Netjes in hapklare blokken. Toch schreeuwt die kleine dat ze wil eten en strekt haar armpjes uit. Ze wil niet haar eigen eten, nee ze wil liever mijn eten. Ik moet dus alles delen.

In een relatie is het natuurlijk hartstikke romantisch en liefdevol als je je eten deelt. Mijn vrouw en ik bestellen in een restaurant vaak allebei iets anders zodat we dit kunnen delen. Maar met mijn dochter begint dat delen wel een beetje vervelend te worden. En ook eenzijdig.

Die kleine meid van ons eet gelukkig alles wat ze voorgeschoteld krijgt. Soms heeft ze een momentje dat ze iets liever niet wil. Zo eet ze bijvoorbeeld liever aardappelen dan sperzieboontjes, maar wanneer de aardappelen op zijn, dan zijn de boontjes ook goed. Ook een boterham eet ze graag, met of zonder iets erop.

Maar iets wat ze echt onwijs lekker vind, is bijvoorbeeld de banaan die ik bij het ontbijt eet, of het ei wat ik bij de lunch eet. Ik let zelf veel op wat ik eet en meet alles af omdat ik probeer af te vallen. Nou dat is fijn, want ik eet ondertussen minder dan dat ik afweeg. Elke keer als ik een banaan eet dan hoor ik keihard “NAAN!” in mijn oren. Het maakt niet uit of die kleine zelf iets lekkers heeft, alles gaat aan de kant, zij wil ook een stukje banaan. Hetzelfde geld voor ei. Wanneer ze die ziet verschijnen worden de oogjes groot en zij enthousiast. Ik ontkom er niet aan dan haar een klein stukje te geven. Ik wil niet continu alles delen, dus eet ik al als een gek snel de rest zelf op.

En vraag me niet waarom, maar als mijn vrouw een keertje een eitje eet bij de lunch, dan is er niks aan de hand. Die kleine geeft geen kik. Ook niet als ze banaan eet. En ik kan zelfs geen kiwi meer eten. Ook niet als zij een banaan heeft. Dan is die banaan nog steeds hartstikke lekker, maar ze wil ook die kiwi, of die appel of dat stuk komkommer.
Schat ik wil dat jij juist nog een gevarieerd dieet hebt en niet dat saaie wat ik elke dag doe.

Mijn exen en ook mijn vrouw vonden het nogal vervelend dat ik niet zwichtte voor de zielige puppy oogjes die ze opzette wanneer ze iets van mij wilden. Ik kan nogal bot en gevoelloos zijn en hou niet van dat soort dingen. Ik vind het vaak niet schattig of zielig. Menigmaal heb ik te horen gekregen dat ik moeilijk te manipuleren was.
Maar nog voordat ze geboren was wist ik al dat ik mijn grootste tegenstander zou gaan ontmoeten. Dat ik de strijdt zou gaan verliezen. Die kleine echter krijgt wat dat betreft veel van me gedaan.

Het is moeilijk haar te weerstaan. Ze wordt zo enthousiast en blij als ze het ziet. En dan denk ik, het is gelukkig geen slagroomtaart, het is maar fruit.
Wanneer ik haar zie eten wordt ik zelf ook altijd vrolijk. Zelfs als ik me een dag een keer niet zo happy voel. Ze is zo blij wanneer ze kan eten. Dit begint al wanneer we haar in haar stoeltje zetten. Het is haar dan meteen duidelijk dat ze eten gaat krijgen en dit kan niet snel genoeg.

Ik krijg nog wel eens de vraag of ze een makkelijke eter is. Dat vind ik geen makkelijke vraag om te beantwoorden. Ze is een makkelijke eter in de zin dat ze graag eet, ze eet veel en vind alles lekker.

Maar ze kan onwijs moeilijk doen met eten. Ze heeft een duidelijke mening en wil niet continu hetzelfde eten. Soms wil ze volledig zelf eten, het liefst met haar handjes. Maar zelf eten met een vork of lepel is natuurlijk ook wel heel erg gaaf. Dan moeten we de lepel op het tafeltje neerleggen zodat ze die zelf op kan pakken. Ik hoop altijd maar dat het eten dan in haar mondje komt, want ze weet nog niet wat de onder en bovenkant van de lepel is. Maar wanneer ze door heeft dat dat niet zo snel gaat, dan is het makkelijker als eens van ons de lepel in haar mond stopt. En dit wisselt zich lekker continu af. Je moet op blijven letten en steeds switchen. Is dat makkelijk?

Omdat ik de hele dag bij haar ben is dat iets wat me sowieso heel erg opvalt. Je moet heel erg opletten. Ondanks dat de kleine nog niet kan praten, geeft ze op haar manier echt wel aan wat ze wil en wat ze niet wil. En het kan zomaar zijn dat het lijkt alsof ze iets niet leuk vind, of iets niet lekker vind, maar dat het om heel iets anders anders gaat.

Wanneer wij gewoon aan het spelen zijn is het dit net zo. Soms wil ze wel op haar loopscooter spelen, maar ga ik net de verkeerde kant op. Ze wil dan liever linksom langs de bank. OF ik moet gewoon even stoppen zodat ze iets op kan pakken.
Spelen met een hydrofiele doek kan op veel verschillende manieren. Soms moet hij op mijn hoofd, soms op die van haar, of moet hij verstopt worden, of laat ze hem zien, maar moet ik er toch echt wel vanaf blijven.

Zo delen we de hele dag alles met elkaar. Nou ja, ik deel alles met haar en zij? Soms krijg ik ook een stukje stof of troep van de grond.
Gisteren dacht ik nog even dat ze heel lief was, dat ze mij een van haar stukjes brood zou geven, maar net voordat het stukje brood mijn hand raakte trok ze hem terug en propte hem in haar eigen mond. Een grijns van oor tot oor. Eerlijk zullen we alles delen, maar ik beetje meer dan jij .

Heb je mijn vorige blog ook gelezen? Over al dat gepiep? Lees hem hier terug.