Hoewel het best leuk is de hele dag gewoon maar zitten, is mijn wereld best wel klein geworden de afgelopen maanden. Natuurlijk zijn we op vakantie geweest en gaan we naar mijn familie toe. Maar op een normale doordeweekse dag kom ik niet heel erg ver. Gelukkig is daar verandering in gekomen, want we kunnen tegenwoordig samen op de fiets!

Tot op heden spendeerden mijn dochter en ik onze dagen vooral thuis. In huis of in de tuin. Ook maken we wandelingen, nou ja, ik maak een wandeling en zij gaat mee in de wagen. Maar er is maar zover dat je op die manier kan gaan. Als je rekening moet houden met hapjes, slaapjes en poepluiers is er maar een beperkte reistijd mogelijk. Wanneer we naar mijn familie toegaan is het ook altijd spannend en mikken we op een dutje in de auto. Voor haar, niet voor mij natuurlijk.

Een aantal maanden geleden heb ik een bakfiets gekocht en zo’n handige beugel om het autostoeltje er in te kunnen bevestigen. Helaas bemoeide mijn ADHD zich ermee, heb ik de beugel nooit geplaatst en is ze ondertussen te groot voor dat autostoeltje (daar ga ik ook nog wel een keer over schrijven). Dus de bakfiets gebruik ik voor de boodschappen.

Gelukkig hebben we ook een set fietstoeltjes gekregen. Één voor achterop en eentje voor aan het stuur. Het idee was om één van de stoeltjes op de fiets van mijn vrouw te zetten en de andere op mijn fiets. Maar het stoeltje voor aan het stuur, past op geen van mijn fietsen. Dus beide stoeltjes zitten op de fiets van mijn vrouw. Dat is maar goed ook, want op het achterste stoeltje kan onze kleine meid nog niet zitten en onze eerste gastouder zit iets voorbij het werk van mijn vrouw. Zij zal dus de eerste periode samen op de fiets met onze dochter moeten om haar weg te brengen.
Die kleine meid vind het geweldig op de fiets. We zijn nu al een paar keer weg geweest. Stukjes die wandelend te ver zijn maar waar we de auto eigenlijk overdreven vinden.

Ik deel mijn leven altijd op rare manieren in periodes in. Niet in werkelijke jaren of schooljaren. Nee, voor een tijd heb ik mijn leven ingedeeld in hoever ik bij mijn huis vandaan mocht komen.
Dat was eerst het speelveldje. Daarna naar het andere veldje. Naar de muziekschool. Het hele dorp. Daarna over de brug de stad in. Hoewel Wormerveer volgens mij geen stad is, maar in mijn ogen meer dan het dorp waar ik woonde. Later kwam daar Zaandam bij en Purmerend en plotseling lag het hele land aan mijn voeten via de trein.
Het samen kunnen fietsen voelt voor mij weer net zo als vroeger. Mijn wereld word weer een stukje groter en ik mag weer wat meer doen.

Het fietsen zelf vind ik geweldig. Ik hou zowieso al van fietsen en om nu lekker met mijn dochter samen op de fiets te kunnen is prachtig.
De eerste keren was wel wat vreemd. De balans van het stuur is natuurlijk anders, maar dat je af en toe een handje op de knie voelt duwen of aan hand op het stuur, dat is was de eerste keer echt wel even schrikken. Ik had eerst niet door wat ik nou voelde.

Het klinkt misschien simpel. Blij worden van samen op de fiets. Maar het voelt echt als een mijlpaal.
Pas toen we voor het eerst gingen fietsen had ik door hoe klein mijn wereld opeens weer was geworden. Waar vroeger het hele land bereikbaar was en ik kon gaan en staan waar ik maar wilde, is dat nu niet meer zo. Elke rit is een logistieke uitdaging met een kleine. En de verschillende manieren van reizen brengen hun eigen voor en nadelen met zich mee. En natuurlijk de fiets ook.
Met de fiets kan ik misschien wel weer dan met de wandelwagen, maar ik kan de wandelwagen zelf weer niet meenemen. De fietsstoeltjes hebben de mogelijkheid voor fietstassen ook ingenomen dus ik kan niet heel veel extra meenemen. Maar het geeft een extra gevoel van vrijheid die ik gemist heb.

Het is iets wat ik iedere thuisblijf vader of moeder zou aanraden om te gebruiken wanneer de kleine daar aan toe is. Zelfs als ga je niet specifiek ergens naar toe, het fietsen zelf is een leuke activiteit. Als je niet echt van fietsen houdt is het in ieder geval even wat anders. Voor jou maar ook voor de kleine.

Mijn kleine meid en ik vinden het in ieder geval geweldig. Ze kan om zich heen kijken. Geniet van de natuur waar we door rijden en kijkt van tijd tot tijd zo vrolijk achterom, alsof ze vraagt of ik het ook zo leuk vind. Natuurlijk vind ik het leuk. Zeker als we over een weggetje heen gaan waarop de fiets trilt. Dan hoor ik voor me namelijk zo’n leuke trillende AHhHhHhH en daarna een schaterlach. Ik kan het dan niet helpen en doe vrolijk mee. AHhHhHhH

Lees hier mijn vorige blog terug waar ik vertel over wat ik de hele dag eigenlijk doe.